یکی از آسیبهای تازش تازیان و سپس ترک‌تازی و تاراج ترکان و مغولان از میان رفتن یک‌دستی زبانی ایرانیان است.
چونانکه در تاریخ ثَعالِبی (نامدار به غرر اخبار ملوک الفرس و سیرهم)، نوشته‌ی دانشمند ایرانی عربی‌زبان و عربی‌گرای «عبدالملک پور محمد پور اسماعیل ثعالبی نیشابوری»، رویه‌های ۳۰۵ و ۳۰۶، خوانیم، زبان یگانه‌ی سرزمین پارس/ ایرانشهر «زبان پارسی» بوده و در این سرزمین پهناور که ثعالبی مرزهایش را به روشنی نشان می‌دهد، دیگرسانی تنها در برخی واژگان بوده است
گردانشِ درست «فرس» به پارسی «پارسیان» است نه «فارس‌ها» که شوربختانه گردانشگرِ پارسی این را نادیده گرفته استSee less
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر